تفاوت بین جعبه های تاشوی زیست تخریب پذیر و جعبه های تاشوی پلاستیکی سنتی

1. ترکیب پارچه:

 

جعبه های تاشوی زیست تخریب پذیر: اساساً از مواد مشخصه ای مانند نشاسته ذرت، باگاس، الیاف گیاهی و پلیمرهای تجزیه پذیر ساخته شده اند. این مواد می توانند توسط میکروارگانیسم ها در محیط مشخص تجزیه شوند و به ناچار به آب، دی اکسید کربن و ماده طبیعی تبدیل شوند.

 

جعبه های ناهار پلاستیکی معمولی: معمولا از مواد مهندسی شده مانند پلی پروپیلن مشتق شده از نفت (PP)، پلی استایرن (PS) ساخته می شوند. این مواد صدها سال طول می کشد تا در محیط از بین بروند و این روش متوسط ​​است و مواد مخرب تولید می کند.

 

2. تأثیر محیط بر:

 

جعبه‌های تاشوی زیست تخریب‌پذیر: در شرایط مناسب، جعبه‌های ناهار تجزیه‌پذیر می‌توانند در یک دوره زمانی نسبتاً کوتاه (به طور معمول چند ماه) به طور کامل خراب شوند و آلودگی به خاک و بدنه‌های آبی را کاهش دهند و فشار روی محل‌های دفن زباله را کاهش دهند.

 

Traditional plastic lunch boxes: troublesome to break down, simple construct up">برای ساختن در محیط مشترک، ایجاد خطر واقعی برای دریا، ورود و موجودات، رانندگی به مسائل آلودگی سفید.

 

 

3. فرآیند ساخت:

 

جعبه های تاشوی زیست تخریب پذیر: دسته ساخت به عنوان یک قاعده انرژی کمتری مصرف می کند و به طور کلی خروجی کربن کمتری دارد. مواد خام از دارایی‌های تجدیدپذیر مانند نشاسته گیاهی و فیبر به دست می‌آیند که باعث کاهش وابستگی به دارایی‌های تجدیدناپذیر می‌شود.

 

جعبه‌های ناهار پلاستیکی معمولی: دسته تولید به مقدار زیادی روغن و انرژی نیاز دارد، با خروج کربن زیاد، و مواد شیمیایی مضر ممکن است در میان آماده‌سازی تولید تخلیه شوند که بر محیط زیست و رفاه کارگران تأثیر می‌گذارد.

 

4. واکشی مالی:

 

جعبه‌های تاشوی زیست تخریب‌پذیر: جریان مصرف‌شده نسبتاً بلند است، عمدتاً از آنجایی که مواد خام و نوآوری در تولید به طور کامل رایج نشده است. به هر حال، با پیشرفت های نوآورانه و تولید در مقیاس بزرگ، پیش بینی می شود که به طور مداوم کاهش یابد و رقابت تبلیغاتی بهبود یابد.

 

جعبه های ناهار پلاستیکی معمولی: کم هزینه و تکنولوژی تولید بالغ. در هر صورت، با ارائه جهت‌های طبیعی و تغییر ذهن‌آگاهی طبیعی مصرف‌کنندگان، هزینه‌های محیطی بلندمدت و هزینه‌های حاکمیتی آن ممکن است اساساً افزایش یابد.

 

5. دستورالعمل ها و الگوهای ویترین:

 

جعبه های تاشوی زیست تخریب پذیر: به طور فزاینده ای کشورها و مناطق دستورالعمل هایی را برای تقویت یا استفاده از مواد بسته بندی تجزیه پذیر ارائه کرده اند. چند برند بزرگ و شرکت های زنجیره ای پذیرایی نیز شروع به روی آوردن به جعبه های ناهار تخریب پذیر برای ارتقا تصویر برند و وظیفه اجتماعی خود کرده اند.

 

جعبه‌های ناهار پلاستیکی متعارف: در مواجهه با جهت‌های طبیعی و محدودیت‌های رویکردی که به‌تدریج سخت می‌شوند، مانند ممنوعیت‌های پلاستیکی و اقدامات ارزیابی مالیات. ویترین به آرامی به سمت امنیت طبیعی و پیشرفت قابل اجرا پیش می رود و ممکن است سهم تبلیغاتی جعبه های ناهار پلاستیکی معمولی به آرامی کاهش یابد.

 

 

از طریق مقایسه بیش از حد، می توان دریافت که تضادهای مهمی بین جعبه های غذاخوری قابل تجزیه و جعبه های ناهار پلاستیکی معمولی از نظر ترکیب پارچه، تأثیر محیط، فرآیند ساخت، هزینه مالی و روند ویترین وجود دارد. با تغییر ذهن آگاهی محیطی و پیشرفت مکانیکی، جعبه های ناهار تجزیه پذیر به یک پیشرفت مهم برای صنعت بسته بندی مواد غذایی در آینده تبدیل خواهند شد.